«O último domingo de 2010, 26 de decembro, morreu Matthew Lipman, o creador de filosofía para nenos. Tiña 87 anos, vivía nun asilo e estaba coa súa saúde xa bastante debilitada…»

Con estas palabras comunicábanos Walter Kohan, profesor de filosofía en Río de Janeiro, a desaparición dun home que supuxo unha revolución na maneira de concibir a educación por parte de moitas persoas. E engadía na súa concisa mensaxe: a filosofía e a infancia están tristes…

Fai uns poucos meses tamén falecía de modo inesperado Ann Sharp, unha muller valerosa e chea de enerxía que, xunto a Lipman, tiña contribuído á creación e difusión dun programa educativo cuxas posibilidades estamos aínda lonxe de valorar e poñer en práctica suficientemente.

Na súa orixe, o programa “ Philosophy for Children” propoñíase, nin máis nin menos, que os nenos fixesen filosofía desde as idades máis temperás, desenvolvendo na aula, concibida como unha comunidade de investigación, un amplo conxunto de habilidades de pensamento. Para iso, un elemento moi importante era a posta en práctica de recursos lóxicos vinculados á capacidade de argumentación. Ann Sharp puxo unha énfase especial nun detalle moi importante para os propósitos do programa: non só se trataba de axudar aos nenos para desenvolver un pensamento crítico e creativo, senón tamén coidadoso. Como sinala outra compañeira, Carmen Loureiro, dentro do programa que Lipman e Sharp legáronnos, todo empezou a encaixar: teoría e práctica; pensamento, sentimento e acción; texto e contexto; individuo e sociedade; bioloxía e cultura; arte e filosofía…vida e morte…

Agora, todas as persoas que ao longo do mundo enriquecémonos coas propostas de Lipman e Sharp, sentímonos un pouco orfas; pero, á vez, sabémonos “aos ombreiros de xigantes” e contamos cun legado valioso que debemos seguir despregando para facer mellor o mundo en que queremos vivir. Que a obra e o exemplo de Matthew Lipman e Ann Sharp déannos a coraxe e a sabedoría necesarios.